W wieku szkolnym dziecko szybko rozwija własne kwalifikacji ruchowe, ale nie oznacza to, że każdy nowy wzorzec ruchu zostanie od razu bardzo dobrze zapamiętany. Podczas zajęć związanych ze sztukami walki pojawia się sporo sytuacji, w których trzeba połączyć słuchanie rozpiski z obserwacją i wykonaniem konkretnego ruchu. Aikido dla dzieci wykorzystuje ćwiczenia wymagające między innymi zmiany kierunku, pracy nóg, utrzymywania stabilnej pozycji a także odpowiedniego ustawienia względem partnera.

Na początku ważniejsze od płynności jest zrozumienie podstaw. Dziecko może zatrzymywać się w połowie ćwiczenia, mylić kolejność ruchów albo wykonywać je zbyt bardzo szybko. Takie trudności pozwalają określić, które elementy wymagają dodatkowego powtórzenia. W praktyce nauka przebiega etapami, a przeżycie do bardziej złożonych czynności ma sens dopiero wtedy, gdy podstawowe ruchy są dla uczestnika czytelne.

Specyfika treningu zmienia się również w zależności od wieku. Młodsze dzieci mają zazwyczaj krótszy czas skupienia, dlatego długie powtarzanie jednego schematu może prowadzić do spadku sugestie. Z kolei starsi uczestnicy mogą pracować nad dokładniejszym wykonaniem poszczególnych elementów i całkiem dobrze rozumieć współzależności między ruchem własnym a działaniem partnera. Sztuki walki dla dzieci nie powinny być więc traktowane jako jednolita forma zajęć dla wszystkich grup wiekowych. Zupełnie inaczej można organizować ćwiczenia dla zaczynających przedszkolaków, a przeciwnie dla dzieci, które mają już doświadczenie w aktywności fizycznej. Znaczenie ma także liczebność grupy. Przy większej liczbie osób prowadzącemu trudniej obserwować właściwie każdy ruch, a uczestnicy muszą własnymi siłami pilnować swojej przestrzeni. W małej grupie łatwiej jednakże zauważyć drobne usterki i na bieżąco przemienić sposób wykonywania ćwiczenia.

Istotnym elementem aikido jest praca w parach, która wprowadza dodatkową zależność między uczestnikami. Nie wystarczy znać własną sekwencję ruchów. Trzeba jeszcze obserwować drugą osobę i zaimplementować tempo do jej działania. W przypadku dzieci bywa to wymagające, ponieważ naturalnym odruchem jest przyspieszanie lub wykonywanie ruchu z większą siłą, gdy pojawia się emocjonująca sytuacja. Podczas edukacji potrzebne jest zatem stopniowe oswajanie z zasadą kontroli ruchu. Ćwiczenia mogą być upraszczane, wykonywane wolniej albo dzielone na krótsze fragmenty. Dopiero później można łączyć je w pełniejsze sekwencje. Takie podejście pozwala też wychwycić sytuacje, w których dziecko zna teorię, niemniej jednak ma trudność z zastosowaniem jej w praktyce. Różnica między pokazaniem ruchu a samodzielnym wykonaniem często staje się widoczna dopiero podczas ćwiczenia z partnerem.

Na treningach dzieci uczą się też funkcjonowania w określonych ramach. Początek ćwiczenia następuje po najlepszym sygnale, pozycję powinno się zmienić we właściwym momencie, a w trakcie pracy z innymi osobami trzeba zwracać uwagę na ich położenie. Te zasady mają znaczenie organizacyjne, ponieważ ograniczają chaos, który łatwo pojawia się w dziale dzieci wykonujących różnorodne ruchy jednocześnie. W sytuacji aikido dochodzi do tego nauka określonych sposobności poruszania się i wykonywania padów, których opanowanie wymaga systematycznego powtarzania. Oczywiście nie każdy uczestnik robi postępy w takim samym tempie. Jedni szybko przyswajają schematy, inni potrzebują większej liczby prób, szczególnie gdy nowe ćwiczenie wymaga połączenia kilku czynności. Przy wyborze zajęć z zakresu egzemplarzy walki dla dzieci warto zatem uwzględniać nie tylko i wyłącznie samą dyscyplinę, lecz też wiek uczestników, poziom grupy, sposób prowadzenia ćwiczeń oraz wymagania stawiane osobom rozpoczynającym naukę.

Zobacz także: sztuki walki dla dzieci Gdańsk.